Follow by Email

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Μεγαλωνουμε...

      Τώρα που βρήκαμε και το γιατρούλη μας και όλα κυλάνε σε φυσιολογικούς ρυθμούς αρχίζω να καταλαβαίνω ότι μεγαλώνουμε! Χθες είχαμε το δεύτερο σεμινάριο ανώδυνου τοκετού,με θέματα που απασχολούν όλες τις έγκυες νομίζω όπως τη διατροφή, την υγιεινή,το τι θα φορέσουμε για να είμαστε κομψές και άνετες,τα παπούτσια μας,τη σεξουαλική ζωή(αυτό ειδικά είδα οτι ενδιέφερε όλες τις μέλλουσες μανούλες,γιατί εκτός από εγκυμονούσες είμαστε και σύζυγοι,και όπως είπε η μαία θεωρούμαστε σε αυτή τη φάση "η επιτομή της θηλυκότητας"!Μάθαμε επίσης για τις τεχνικές αναπνοών που βοηθάνε να συγκεντρωθούμε σε κάτι άλλο πέρα των πόνων και διάφορους τρόπους για όταν μας πιάνουν κράμπες(αυτό ειδικά με βοήθησε χθες βράδυ πολύ)κ.λπ.
      Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση όμως στη χθεσινή μέρα δεν ήταν το σεμινάριο(υπόσχομαι να γράψω αναλυτικά γι αυτό σε άλλη ανάρτηση),αλλά το γεγονός ότι η μπεμπούλα μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και ζωηρεύει!!Οι πρώτες μας κλωτσιές,δειλές δειλές,ήταν τη 16η εβδομάδα,τότε που όλοι μου λέγαν αποκλείεται τόσο νωρίς,ιδέα σου θα'ναι,το έντερο κλπ..Εγώ ήξερα τότε οτι όχι,δεν ήταν ιδέα μας,αλλά το κοριτσάκι μας,που μου έλεγε,μην ανησυχείς μαμά,είμαι καλά εδώ μέσα!!Μάλιστα ο γιατρός μου επειδή δεν με πίστευε,μου έκλεισε την οθόνη και κάθε φορά που κλωτσούσε η μικρή με έβαζε να του το λέω,και να του λέω και πού!!Τότε πείστηκε ότι δεν είναι ιδέα μου,χεχε!!
       Σιγά σιγά οι κλωτσιές δυνάμωναν,και η πρώτη μεγάλη κλωτσιά ήρθε στις 6/10,όπου και τραντάχτηκε πρώτη φορά η κοιλίτσα...ο μπαμπάς μας μας κατάλαβε πρώτη φορά στις 15/9,λίγες ημέρες πριν την πρώτη μας επέτειο,και εκείνη τη μέρα μας είχε ταράξει και τους δύο,σαν να έλεγε "είμαι κι εγώ εδώ πλέον"!! Εχθές στο σεμινάριο όμως,δεν μπορούσα να την ησυχάσω, κλοτσούσε σε διάφορα μέρη και δυνατά,η κοιλιά έκανε κύματα,κι εγώ η χαζομαμά,αντί να παρακολουθώ το μάθημα,παρακολουθούσα την ατίθαση κόρη μου να πηγαίνει πάνω-κάτω!!Μας δείχνει από τώρα το χαρακτήρα της,τα βράδια δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε γιατί θέλει παρεούλα,όταν τη χαϊδεύουμε σταματάει για λίγο,μετά ξαναρχίζει απαιτώντας περισσότερα χάδια!!Θα μου λείψει αυτή η κοιλιά,το ζελεδάκι μου που κυματίζει πρωί-βράδυ σε μια υπέροχη σιωπηλή μελωδία!!Αλλά μετά θα έχουμε το πιο υπέροχο πλασματάκι του κόσμου,τον καρπό της αγάπης μας με τον άντρα μου!!Γιατί τα μωρά είναι η αγάπη που παίρνει μορφή,αφού από αγάπη δημιουργούνται!!
        Να έχετε μια υπέροχη μέρα,πάμε να δούμε την πριγκιποπούλα μας!!! 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου