Follow by Email

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Μεγαλωνουμε...

      Τώρα που βρήκαμε και το γιατρούλη μας και όλα κυλάνε σε φυσιολογικούς ρυθμούς αρχίζω να καταλαβαίνω ότι μεγαλώνουμε! Χθες είχαμε το δεύτερο σεμινάριο ανώδυνου τοκετού,με θέματα που απασχολούν όλες τις έγκυες νομίζω όπως τη διατροφή, την υγιεινή,το τι θα φορέσουμε για να είμαστε κομψές και άνετες,τα παπούτσια μας,τη σεξουαλική ζωή(αυτό ειδικά είδα οτι ενδιέφερε όλες τις μέλλουσες μανούλες,γιατί εκτός από εγκυμονούσες είμαστε και σύζυγοι,και όπως είπε η μαία θεωρούμαστε σε αυτή τη φάση "η επιτομή της θηλυκότητας"!Μάθαμε επίσης για τις τεχνικές αναπνοών που βοηθάνε να συγκεντρωθούμε σε κάτι άλλο πέρα των πόνων και διάφορους τρόπους για όταν μας πιάνουν κράμπες(αυτό ειδικά με βοήθησε χθες βράδυ πολύ)κ.λπ.
      Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση όμως στη χθεσινή μέρα δεν ήταν το σεμινάριο(υπόσχομαι να γράψω αναλυτικά γι αυτό σε άλλη ανάρτηση),αλλά το γεγονός ότι η μπεμπούλα μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα και ζωηρεύει!!Οι πρώτες μας κλωτσιές,δειλές δειλές,ήταν τη 16η εβδομάδα,τότε που όλοι μου λέγαν αποκλείεται τόσο νωρίς,ιδέα σου θα'ναι,το έντερο κλπ..Εγώ ήξερα τότε οτι όχι,δεν ήταν ιδέα μας,αλλά το κοριτσάκι μας,που μου έλεγε,μην ανησυχείς μαμά,είμαι καλά εδώ μέσα!!Μάλιστα ο γιατρός μου επειδή δεν με πίστευε,μου έκλεισε την οθόνη και κάθε φορά που κλωτσούσε η μικρή με έβαζε να του το λέω,και να του λέω και πού!!Τότε πείστηκε ότι δεν είναι ιδέα μου,χεχε!!
       Σιγά σιγά οι κλωτσιές δυνάμωναν,και η πρώτη μεγάλη κλωτσιά ήρθε στις 6/10,όπου και τραντάχτηκε πρώτη φορά η κοιλίτσα...ο μπαμπάς μας μας κατάλαβε πρώτη φορά στις 15/9,λίγες ημέρες πριν την πρώτη μας επέτειο,και εκείνη τη μέρα μας είχε ταράξει και τους δύο,σαν να έλεγε "είμαι κι εγώ εδώ πλέον"!! Εχθές στο σεμινάριο όμως,δεν μπορούσα να την ησυχάσω, κλοτσούσε σε διάφορα μέρη και δυνατά,η κοιλιά έκανε κύματα,κι εγώ η χαζομαμά,αντί να παρακολουθώ το μάθημα,παρακολουθούσα την ατίθαση κόρη μου να πηγαίνει πάνω-κάτω!!Μας δείχνει από τώρα το χαρακτήρα της,τα βράδια δεν μας αφήνει να κοιμηθούμε γιατί θέλει παρεούλα,όταν τη χαϊδεύουμε σταματάει για λίγο,μετά ξαναρχίζει απαιτώντας περισσότερα χάδια!!Θα μου λείψει αυτή η κοιλιά,το ζελεδάκι μου που κυματίζει πρωί-βράδυ σε μια υπέροχη σιωπηλή μελωδία!!Αλλά μετά θα έχουμε το πιο υπέροχο πλασματάκι του κόσμου,τον καρπό της αγάπης μας με τον άντρα μου!!Γιατί τα μωρά είναι η αγάπη που παίρνει μορφή,αφού από αγάπη δημιουργούνται!!
        Να έχετε μια υπέροχη μέρα,πάμε να δούμε την πριγκιποπούλα μας!!! 

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

27η εβδομάδα

      Τι γίνεται μέσα μου αυτή τη βδομάδα άραγε??Φαντάζομαι όλες έχουμε την ίδια απορία,οπότε για πάμε να το δούμε μαζί(από το βιβλίο Η βίβλος της εγκυμοσύνης)
       Σύμφωνα λοιπόν με το βιβλίο μου,η Ρηνούλα αρχίζει σιγά σιγά να παχαίνει και να στρογγυλεύει,μοιάζει δλδ όλο και περισσότερο με κανονικό μωράκι!Αρχίζει και πιπιλάει το δάχτυλο(και μετά άντε να το κόψουμε αυτό),και αυτό τη βοηθάει να αναπτύσσει τους μασητικούς μυς.Τα πνευμονάκια συνεχίζουν να αναπτύσσονται.Έχει πλέον όλους τους γευστικούς κάλυκες στη γλώσσα και την εσωτερική πλευρά των παρειών(και χθες έφαγα σκορδαλιά,καημένο μωράκι).Οι ανώρετες νοητικές της λειτουργίες γίνονται πλέον πιο σύνθετες.
        Επίσης,πλέον μπορούμε και βλέπουμε.ναιιιι!!!Δημιουργούνται οι αμφιβληστροειδείς χιτώνες και μάλιστα ένα μωρό πλέον μπορεί και καταλαβαίνει τις μεταβολές στην ένταση του φωτός!Μελέτες έδειξαν ότι αν ανάψουμε ένα φακό πάνω στην κοιλιά μας,το μωρό αντιδρά και κινείται προς το φως(να κάτι που πρέπει να δοκιμάσουμε).Οι βλεφαρίδες έχουν πάρει το τελικό τους σχήμα(άρα αν στον επόμενο τρισδιάστατο υπέρρηχο η μικρή μοιάζει στον άντρα μου,δεν έχω ελπίδες?)

       Αυτό που παρατήρησα εγώ είναι οτι πλέον όταν κλωτσάει αρχίζει και φαίνεται από την κοιλίτσα(χθες καθόμασταν και σε καμαρώναμε με τον μπαμπάκα)και μάλιστα κάποιες φορές είναι τόσο υπερκινητική που βλέπουμε διάφορα.Όταν το κάνει αυτό όμως,την επόμενη μέρα ξεκουράζεται για να ανακτήσει δυνάμεις και να επανέλθει δριμύτερη,χεχε...Γι αυτο και σήμερα κλωτσάει ελάχιστα πάλι!!

Απορίες για μέλλουσες(απένταρες)μαμάδες:Κλινική ή νοσοκομείο??

    27η εβδομάδα πλέον και αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε τι θα γίνει σε 2μισι μήνες από τώρα.Με το ένα πόδι στο δεύτερο τρίμηνο και το άλλο στο τρίτο και τελευταίο,σαν ανήσυχη και πολύ αγχώδης(δυστυχώς)μέλλουσα μανούλα,αρχίσαμε να το ψάχνουμε το θέμα..Καλός ο γιατρός μας,πολύ αγχωτικός,πράγμα που σε συνδυασμό με μια αγχωμένη έγκυο δεν είναι και πολύ καλό,αρχίσαμε να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο του να γεννήσουμε σε νοσοκομείο,κυρίως για μεγαλύτερη ασφάλεια!Οι γνώμες που άκουσα,πολλές,σε σημείο που αγχώσαμε ακόμα και το μπαμπά μας(φοβερό,στα τόσα χρόνια που είμαστε μαζί σπάνιο φαινόμενο).Αρκετοί είναι υπέρ,αρκετοί είναι κατά.Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς όμως..
    Μπορώ να πω πως χθες είχα μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με μια πολύ γλυκιά μανούλα που γέννησε σε νοσοκομείο και ομολογώ πως με βοήθησε πολύ. Όσα είναι σχετικά με το θέμα,θα τα γράψω εδώ,τα υπόλοιπα σε άλλη ανάρτηση γιατί ήταν πραγματικά μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση με ένα πολύ θετικό άτομο κόντρα στην εποχή που ζούμε.Επειδή ξέφυγα όμως,πάμε πάλι στα του νοσοκομείου.
    Η κοπέλα λοιπόν που σας λέω,γέννησε στο Ιπποκράτειο,πριν περίπου δύο μήνες.Δεν είχε τους ίδιους ενδοιασμούς με εμένα,μια που είχε αποφασίσει να γεννήσει φυσιολογικά αλλά χωρίς επισκληρίδιο(πράγμα που κατάφερε και της βγάζω το καπέλο γι αυτό).Είχε όμως ενδοιασμούς για τους ειδικευόμενους,γιατί όπως και να το κάνουμε,δεν παύουν να είναι πανεπιστημιακές οι κλινικές.Όταν γέννησε,δεν το είχε καθόλου αυτό το θέμα,ήρθαν όμως αρκετές μαίες να την εξετάσουν,αλλά εκείνη την ώρα όπως μου είπε,το τελευταίο που σκέφτηκε ήταν αυτό!Ήταν όλες τους εκεί για να δουν απλά τη διαστολή και δεν την έκαναν στιγμή να σκεφτεί κάτι άλλο!Οπότε μου λύθηκε αυτή η απορία.
     Ο δικός μου ενδοιασμός όμως ήταν-και είναι ακόμα-το θέμα της επισκληριδίου.Στα σεμινάρια που παρακολουθώ(για τα οποία θα αναφερθούμε σε άλλη ανάρτηση,όταν κάνω και το δεύτερο μάθημα),μας είπαν οτι θα κάνουμε αναπνοές,αλλά σε εκείνη τη φάση θα'χω την ψυχραιμία να κάνω φου φου φου???Δεν το νομίζω.Η κοπέλα μου είπε οτι δεν το συζήτησαν καν αφού πήγε και μέσα σε 2μισι ώρες κρατούσε αγκαλιά την κορούλα της(πολλή κοριτσοκρατία τελευταία :)),στην κοπέλα που γεννούσε δίπλα όμως το πρότειναν αφού θα αργούσε,άρα κάνουν και αναισθησία,απλά όχι στο βαθμό των ιδιωτικών κλινικών.Στην καισαρική τομή πάντως,κάνουν σίγουρα!Το άλλο που με ενθαρρύνει να κινηθώ προς τα εκεί είναι το rooming-in,η δυνατότητα δηλαδή να έχουμε τα μωράκια μας μαζί μας από την πρώτη στιγμή μαζί μας,κάτι που ήθελα έτσι κι αλλιώς αλλά όπου ρώτησα σε ιδιωτικές κλινικές(βιοκλινική,άγιο λουκά και γένεσις συγκεκριμένα)θα έπρεπε να πάρω μονόκλινο για να έχω την πολυτέλεια.Αυτό το σύστημα γενικά ξεκίνησε από τα νοσοκομεία στην Αθήνα,ήρθε στο Παπαγεωργίου και πλέον λειτουργεί και στο Ιπποκράτειο.Προτείνεται από την Ελληνική παιδιατρική εταιρία σαν ο,τι καλύτερο για το νεογέννητο και το θεωρώ πολύ καλύτερο να είναι δίπλα μου από το να είναι με όλα τα μωράκια σε ένα θάλαμο βρεφών(όποια το θέλει φυσικά για άλλους λόγους δεν είναι κακό,απλά για εμένα είναι καλύτερα να είναι μαζί μου).
    Τα αρνητικά που άκουσα ήταν το θέμα της υγιεινής,οτι το Ιπποκράτειο δεν είναι καθαρό κλπ.Αυτό είναι αλήθεια νομίζω,η κοπέλα είχε πάρει μαζί σεντόνια,πετσέτες και ρουχάκια για τη μπέμπα παρόλο που τα δίναν εκεί.Κατά τα άλλα,ήταν σε δίκλινο,το οποίο ζήτησε με επιπλέον χρέωση,με άλλη μια κοπέλα,έξω από το δωμάτιο υπήρχε αντισηπτικό για να βάζουν οι επισκεπτες πριν μπουν στο δωμάτιο και δεν είχε κανένα πρόβλημα. 
     Μια άλλη σκέψη ήταν το τι θα γίνει με το θέμα του γιατρού.Θα αλλάξουμε μάλλον,όχι γιατί δεν είμαι ευχαριστημένη, αλλά για το λόγο του νοσοκομείου και μια που έτσι κι αλλιώς με πρόκληση θα πηγαίναμε,δεν νομίζω πως θα έχουμε πρόβλημα.
     Αυτές είναι οι σκέψεις μου από εχθές.Ας ελπίσουμε αύριο να μην ξαναλλάξουμε γνώμη!!!
Καλό σας μεσημέρι από τη Δήμητρα,την Ειρήνη και τη Γλύκα(το γλυκό μας μαλτεζάκι)!!

Ειμαι η Δημητρα και ειμαι πολυ καλα...

Καλησπέρα σε όλες τις εγκυούλες και τις μανούλες, είμαι η Δήμητρα και το πλασματάκι μέσα μου είναι η Ειρήνη Χρυσοβαλάντου που πρόκειται να γεννηθεί μέσα στον Ιανουάριο(πρώτα ο Θεός)!Είμαι στην 27η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου και εύχομαι να μου είχε έρθει αυτή η ιδέα νωρίτερα..το μπλογκ αυτό ειναι κυρίως ημερολόγιο για τη μπικρή μας μπέμπα που πριν κάν έρθει μας άλλαξε όλη μας τη ζωή..Θα γράφω είσης πραγματάκια που εμένα μου φάνηκαν χρήσιμα στην εγκυμοσύνη κι ελπίζω να φανούν και σε εσάς!!Enjoy!!!!